کنترل رویه ای Procedural Control

کَن نیوز | آموزش و منابع انسانی | یکی از مهمترین وظایف کنترلرها در صنعت هوانوردی، جداسازی اشیاء پرنده از یکدیگر و جلوگیری از تصادفات و سوانح هوایی میباشد.

بنابراین از اولین روز پیدایش صنعت هوانوردی و حمل و نقل مسافر با شی ء پرنده، باید سیستمی وجود میداشت تا بتوان این روش را پیاده سازی کرد.

اولین سیستم جداسازی و ناوبری هوایی، سیستم کنترل رویه ای است که در این قسمت به چگونگی اجرای این روش میپردازیم.

روش ارائه خدمات کنترل هوایی بدون استفاده از رادار، کنترل رویه ای نامیده میشود.

این سیستم در گذشته ای نه چندان دور و حتی امروزه در مناطقی از جهان که پوشش رادار و دیگر دستگاه های ناوبری وجود ندارد و یا در فرودگاه ها با حجم ترافیک پایین و یا در مناطقی مانند اقیانوس ها و زمینهایی که پوشش رادار هزینه بر یا غیر ممکن است، نیز مورد استفاده قرار میگیرد.

اولین و مهمترین قانون پیاده سازی این روش بدینصورت است که هر هواپیما در مسیر هوایی از پیش تعیین شده پرواز میکند و در این مسیر هیچ شی ء پرنده دیگری چه بصورت همسطح و چه بصورت متقاطع با فاصله ۱۰ تا ۱۵ دقیقه از یکدیگر پرواز نکنند.

در این روش کنترلرها وظیفه بسیار حساس و پیچیده ای دارند چرا که باید با ایجاد یک تصویر ذهنی از مسیر حرکت کنونی، ارتفاع، زمان تخمینی رسیدن به نقطه ی بعدی و چگونگی پیشرفت حرکت هواپیما در مسیر تعیین شده، را برای خود متصور شوند.

حال فرض کنید چندین هواپیما در مسیرها، ارتفاعات و جهات مختلف در حال پرواز هستند، بنابراین کنترلر با ایجاد یک فضای سه بعدی از منطقه تحت پوشش خود در ذهنش، سعی در جداسازی و کنترل پروازهای مختلف مینماید.

- در این روش دو تکنیک اصلی توسط کنترلر جهت جداسازی هواپیما ها اتخاذ میشود:

گروه بندی دسته ای با توجه به ارتفاع:

- این روش ساده ترین و رایج ترین روش است و مواقعی که هواپیماها در ارتفاع معین و به حالت کروز پرواز میکنند مانند پرواز بر روی اقیانوس ها.

در این شرایط نیازی به تغییر ارتفاع نیست مگر در شرایط خاص یا در شرایط اورژانسی.

اگر در شرایطی نیاز به تغییر ارتفاع باشد با توجه به ثابت بودن دیگر هواپیماها در ارتفاعات از پیش تعیین شده، کنترلر براحتی قادر به تغییر ارتفاع هواپیمای مذکور با توجه به تصویر ذهنی خود خواهد بود.

گروه بندی دسته ای با توجه به نقاط متقاطع مسیر:

- این نوع گروه بندی در زمانهایی که تغییر ارتفاع زیاد انجام شود مانند زمان ورود و خروج هواپیماها از/به فرودگاه ها و یا در سکتور های مختلف منطقه ای

در ایالات متحده آمریکا تا قبل از سال ۱۹۶۰ میلادی، روش دوم یعنی "گروه بندی دسته ای با توجه به نقاط متقاطع مسیر" روش اصلی محسوب میشد.

در مقایسه این روش با روشهای دیگر که در آینده توضیح داده خواهد شد، وظیفه کنترلرها بسیار پیچیده تر و با خطرات بیشتری همراه است همچنین این روش به دلیل ذهنی بودن از دقت و کیفیت پایینی بهره میبرد بنابراین فضای تخصیص داده شده به هر هواپیما و فضای در نظر گرفته شده هواپیما ها از یکدیگر، بسیار زیاد بود. بعنوان مثال اگر در یک فضایی با روش کنترل رویه ای بتوان یک یا دو هواپیما را مدیریت نمود، امروزه با پیشرفت تکنولوژی میتوان در همان فضا چندین هواپیما را فاصله های جانبی و عمودی بسیار کم و با ضریب اطمینان به مراتب بالاتر مدیریت نمود و از یکدیگر ایمن نگه داشت.