تشکر از زحمات امدادگران و تسلیت به خانواده داغ دیده.

دغدغه امروز من گیر افتادن بر سر دوراهیست که نمیدانم گوش به فرمان باشم یا با تجربه عمل کنم از یک طرف خطر بهمن و سقوط امدادگر از یک طرف نگرانی جامعه و پیدا کردن قطعات اجساد جان باختگان، از یک سو دیدن واقعیت و وحشیگری کوهستان از یک طرف ناله مادری برای بازگشت پاره تنش .

چندین تلاش نیروهای امدادی و ارتش برای رسیدن به قله با تمام توان از سویی رویارویی با خطرات که کمین کرده برای هر لحظه غفلت یک نجاتگر که او را در چنگال بی رحمش بکشد،دنا بی رحم نشو ،تو که رحمت ما بودی چرا اینگونه،تو که امید مردم سر زمینت بودی چرا اینگونه،چه روزها که با دیدنت افتخار میکردیم چرا اینگونه،ده روز و شب از جبهه جنوبی و شمالی تلاش کردیم چرا راهی ندادی،هر بار امدادگران و افراد بومی پا بر گرده پر برفت گذاشتند چنان سرد شدی که توان از ما بریدی،چه شبهایی که کمپ زدیم ولی فقط بی رحمی کردی و رمیدی ،دنا تو که مهمانهای زیادی داشتی نکند جان باخته ای از این پرواز ارزوی ارمیدن بر فراز قله ات کرده بود چه میفهمم از این همه تلاطم.

حال سر دوراهی ماندیم چه باوری چه تصمیمی بهتراست; زدن به دل کوه و رویارویی با برفهای بیش از 3 متر یا منتظر آرام شدن دنا،در این مدت تلاش امدادگران را دیدم تلاش مردم سیسخت را دیدم نگرانی مسئولان را دیدم اشک های داغ داران را دیدم .درود بر شما که با کمترین امکانات به دل کوه زدین تا که شاید دل داغ داری را آرام کنید،ولی همشهریان ،همنوردان واقعیت را با احساس درگیر نکنیم من با تجربه اندکی که دارم در این فصل در این شیب و با این حجم برف خطر را به جان دوستان خودمان رو در رو نکنیم کمی تامل کمی صبوری مسیر را برای ما هموار میکند زود قضاوت نکنیم زود تصمیم نگیریم چه امدادگرانی با کوله باری از تجربه امدند چه افرادی که با دست خالی آمدند چه افرادی که از ستاد مردمی تلاش کردند تا شاید کمکی کرده باشند یا دل داغداری را ارام کنند . ولی فراموش نکنیم که بیهوده راه رفتن نتیجه ای جز خطر افرینی ندارد.

باز هم تشکر میکنم از تمام مردم بخصوص سیسخت مسئولان و نظامیان امدادگران و کوهنوردان استان و سیسخت، دست شما را میبوسم ارزوی سر بلندی دارم.

مهدی پورابراهیم

مسئول پایگاه کوهستان دنا