هواپیمای درامادر ام١٨ سمپاش را بشناسید

صنایع هوایى لهستان بر اساس سیاست افزایش تنوع هواپیماهاى کشاورزى و با همکارى شرکت امریکایى Rockwell International، هواپیماى M18 معروف به درامادر را طبق استاندارد هاى امریکایى FAR23، طراحى کرد.

این هواپیما دقیقاً بر خلاف طرح قبلى، M15، که موتور توربوفن داشت، به موتور پیستونى 9 سیلندر 1000 اسب بخارى با ملخ Constant Speed چهار تیغه اى آلومینیومى، مجهز شد.

در طراحى درامادر، توجه ویژه اى به ایمنى کابین خلبان شده است طورى که کابین طراحى شده مى تواند تا 40 جى نیرو را تحمل کند؛ همچنین سادگى تولید و تعمیرات و نگهدارى آسان، به سرعت درامادر را، در کانون توجه کاربران خود قرار داد.

حداکثر وزن برخاستن این هواپیما به 4700 تن معادل 10363 پوند مى رسد. درامادر در زمان پرواز با حداکثر توان عملیاتى خود مى تواند به سرعت 128 نات بر ساعت برسد؛ سرعت عملیاتى عادى آن نیز 108 نات بر ساعت تعریف شده است؛ همچنین حداقل سرعت در حالت Clean Cnfig جهت انجام ماموریت بارریزى 65 نات بر ساعت معادل 119 کیلومتر بر ساعت، تعریف شده است.

درامادر براى برخاستن تنها به یک باند با طول 250 متر نیاز دارد و مى تواند به راحتى تا 970 کیلومتر را بدون داشتن سوخت ذخیره پرواز کند. همانطور که در ابتدا نیز اشاره شد، این هواپیما بر اساس سیاست هاى توسعه کشاورزى طراحى شده است اما در صورت نیاز با توجه به انعطاف پذیرى ذاتى که دارد و مى تواند در محدود منفى 1.4 تا مثبت 3.4 جى در خصوص نیروهاى وارد به هواپیما، پرواز کند، با عنوان هواپیماى آب افکن نیر استفاده مى شود؛ از این رو ظرفیت حمل مواد شیمیایى در حالت مایع 2500 لیتر و در حالت جامد 2000 کیلوگرم است.

اولین پرواز درامادر در 27 اوت 1976 انجام شد. پس از دریافت گواهینامه صلاحیت پرواز لهستانى در 27 سپتامبر 1978، این هواپیما از کشورهاى استرالیا، برزیل، کانادا، جمهورى چک، فرانسه، آلمان، ایالات متحده امریکا و یوگوسلاوى نیز، گواهینامه صلاحیت پروازى اخذ کرد.

با آغاز تولید درومادر در 1979 تا ابتداى سال 1995، به طور مجموع 660 فروند از آن تولید شد که 90% آن ها به کشورهاى دیگر صادر شدند.

از این نوع هواپیما برای مهار آتش سوزی تالاب میقان در اراک استفاده شد.