نقشه جدید پروازها بعد از بستهشدن آسمان ایران
مسیرهای هوایی جهان چگونه تغییر کردند؟
با بسته شدن حریم هوایی ایران و اختلال هم زمان در چند کشور منطقه، شبکه پروازی بین اروپا و آسیا دچار تغییرات اساسی شد؛ ایرلاین ها اکنون ناچارند از مسیرهای طولانی تر، پرهزینه تر و پیچیده تر عبور کنند—تغییری که می تواند ساختار هوانوردی جهان را بازنویسی کند.
کننیوز| مسیرهای پروازی قبل از بحران آسمان ایران یکی از مهم ترین کریدورهای هوایی جهان بود.
پروازهای اروپا به شرق آسیا، هند و جنوب شرق آسیا معمولاً از این مسیر عبور می کردند، زیرا کوتاه ترین مسیر (Great Circle Route) محسوب می شد و به همین دلیل مصرف سوخت کمتر بود و همچنین زمان پرواز بهینه تر بود.
در واقع ایران یک «شاهراه هوایی» در شبکه جهانی محسوب می شد.
مسیرهای پروازی بعد از بحران
پس از بسته شدن حریم هوایی ایران، ایرلاین ها مجبور به انتخاب مسیرهای جایگزین شدند:
۱) مسیر شمالی (قفقاز و آسیای مرکزی)
عبور از ترکیه → گرجستان → آذربایجان → دریای خزر → آسیای مرکزی
مزیت: نسبتاً امن تر
مشکل: تراکم شدید و محدودیت ظرفیت
۲) مسیر جنوبی (دریای عرب و شبه جزیره عربستان)
عبور از خلیج فارس → دریای عمان → دریای عرب → هند
مزیت: دوری از مناطق درگیری
مشکل: افزایش قابل توجه زمان و سوخت
۳) مسیرهای ترکیبی و غیرمستقیم
برخی پروازها حتی مسیرهای زیگزاگی انتخاب می کنند
توقف های بین راهی (technical stop) بیشتر شده
در حال حاضر مسیرها دیگر «بهینه» نیستند، بلکه «ایمن ترین گزینه ممکن» هستند.
پیامدهای مستقیم تغییر مسیرها
تغییر مسیر پروازها سبب افزایش زمان پرواز شده است به طور مثال طی کردن مسیر اروپا به شرق آسیا از ۳۰ تا ۹۰ دقیقه بیشتر طول می کشد و به برخی مسیرها حتی تا ۲ ساعت افزایش زمان تحمیل شده است.
این تغییر مسیرها افزایش مصرف سوخت را هم به همراه داشته است و هزینه عملیاتی ایرلاین ها به طور چشمگیری بالا رفته است که این موضع سبب فشار مستقیم بر قیمت بلیت پرواز شده است.
تراکم در آسمان کشورهای جایگزین مشکلات زیادی را ایجاد کرده است؛ ترکیه و آذربایجان به هاب های موقت تبدیل شدند و کنترل ترافیک هوایی با فشار بی سابقه مواجه شده است.
کاهش بهرهوری ناوگان به علت طولانی شدن زمان سفر دیگر مشکل صنعت حمل و نقل هوایی بین الملل است. هواپیماها زمان بیشتری در مسیر هستند و تعداد پرواز روزانه هر هواپیما کاهش یافته است.
ارسال نظر