چرا رادارهای زمینی روی اقیانوسها کارایی محدودی دارند؟
رادارهای کنترل ترافیک هوایی که روی خشکی نصب شدهاند، تنها میتوانند هواپیماها را تا حدود ۳۰۰ تا ۳۵۰ کیلومتر ردیابی کنند. پس از این فاصله، انحنای زمین باعث میشود هواپیما از خط دید رادار خارج شده و بهاصطلاح «نقطه کور راداری» ایجاد شود؛ پدیدهای که بهویژه در پروازهای اقیانوسی دیده میشود.
کن نیوز| برای پوشش کامل اقیانوسها با رادارهای زمینی، به صدها ایستگاه نیاز است که همگی باید روی خشکی قرار بگیرند؛ موضوعی که از نظر فنی و اقتصادی عملاً غیرممکن است. به همین دلیل، هوانوردی مدرن به راهکارهای مکمل روی آورده است.
به گزارش کن نیوز؛ امروزه ماهوارهها با سیستمهایی مانند ADS-B فضایی، موقعیت هواپیماها را از بالا و بدون محدودیت برد زمینی رصد میکنند. این فناوری امکان پایش دقیق پروازها را حتی در دورافتادهترین مسیرهای اقیانوسی فراهم کرده است.
در کنار آن، هواپیماها به رادارهای onboard و سامانههای هشدار برخورد مجهز هستند که فاصله ایمن بین پرندهها را حفظ میکند. همچنین خلبانان از ارتباط رادیویی HF استفاده میکنند؛ امواجی که با بازتاب از یونوسفر، حتی خارج از پوشش راداری نیز ارتباط با کنترل ترافیک هوایی را ممکن میسازد.
ارسال نظر