اولین پرتاب موشک استفاده‌شده «نیو گلن» تا ساعاتی دیگر

کن نیوز| شرکت فضایی «جف بزوس» در آستانه برداشتن گامی بزرگ به سوی تحقق موشک‌های مداری قابل استفاده مجدد است.

به گزارش کن نیوز؛ موشک «نیو گلن»(New Glenn) شرکت «بلو اوریجین»(Blue Origin) قرار است امروز، یکشنبه ۱۹ آوریل ۲۰۲۶ برای سومین بار پرتاب شود، اما برای اولین بار است که با سخت‌افزاری که قبلاً پرتاب شده، پرتاب می‌شود.

این ماموریت که «NG-3» نام دارد، «بلو برد ۷»(BlueBird 7) را که یک ماهواره اینترنتی ارتباط مستقیم با تلفن همراه است، با همان هسته تقویت کننده مرحله اول که ماموریت «NG-2» را پرتاب کرد، اما با موتورهای جدید، به مدار پایین زمین(LEO) منتقل خواهد کرد.

پرتاب ماموریت NG-3 در یک بازه زمانی دو ساعته که از ساعت ۶:۴۵ صبح به وقت شرق آمریکا (۱۴:۱۵ به وقت ایران) باز می‌شود، از مجتمع پرتاب ۳۶ (LC-36) در ایستگاه نیروی فضایی «کیپ کاناورال» در فلوریدا برنامه‌ریزی شده است و به صورت زنده از ۳۰ دقیقه قبل از پرتاب پخش خواهد شد.

اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، مرحله اول موشک «نیو گلن»، موتورهای خود را خاموش کرده و حدود ۳.۵ دقیقه پس از پرواز از قسمت بالایی موشک جدا می‌شود و امیدواریم حدود ۶ دقیقه بعد روی کشتی بدون سرنشین جکلین(Jacklyn) در اقیانوس اطلس فرود آید.

ماهواره «BlueBird 7» دومین ماهواره مجموعه «Block 2» در صورت فلکی اینترنت شرکت «AST SpaceMobile» مستقر در تگزاس خواهد بود. مدل قبلی آن موسوم به «BlueBird 6»، دسامبر گذشته با یک موشک هندی به نام LVM3 به فضا پرتاب شد. ماهواره «BlueBird 6» یکی از بزرگترین ماهواره‌های موجود در فضا است که آنتنی به مساحت ۲۲۳ متر مربع دارد. ماهواره «BlueBird 7» نیز ابعاد مشابهی دارد.

ماهواره‌های بلو برد ۱ تا ۵، نسخه «Block 1»، اگرچه به خودی خود بزرگ هستند، اما در مقایسه با دو مدل پس از خود کم می‌آورند، چرا که آنتن‌های آنها هر کدام مساحت کمتری معادل ۶۴.۴ متر مربع را پوشش می‌دهند.

این سومین پرتاب موشک «نیو گلن» به صورت کلی است که نقطه عطفی بزرگ برای «بلو اوریجین» است، چرا که مرحله اول این موشک را به گونه‌ای طراحی کرده است که کاملاً قابل استفاده مجدد باشد. چنین قابلیتی به این شرکت اجازه می‌دهد تا با موشک‌های «فالکون ۹»، «فالکون هوی» و «استارشیپ» که همگی ساخته شرکت اسپیس‌ایکس(SpaceX) و تنها موشک‌های مداری با قابلیت استفاده مجدد اثبات شده تا به امروز هستند، رقابت کند.

موشک «نیو گلن» ۹۸ متر ارتفاع دارد و تقریباً به اندازه موشک «سیستم پرتاب فضایی»(SLS) ناسا است که ماموریت «آرتمیس ۲» را به دور ماه پرتاب کرد و تقریباً ۳۰ متر بلندتر از «فالکون ۹» ۷۰ متری است.

مرحله اول موشک «نیو گلن» توسط هفت موتور BE-4 تغذیه می‌شود که ترکیبی از سوخت اکسیژن مایع و متان مایع، معروف به متالوکس(methalox) را می‌سوزانند؛ همان سوختی که توسط ۳۳ موتور رپتور ساخت «اسپیس‌ایکس» که نیروی محرکه موشک فوق سنگین «استارشیپ» را تامین می‌کنند، استفاده می‌شود. در حال حاضر، هر دو وسیله نقلیه باید خود را ثابت کنند.

بلو اوریجین برای پرتاب فرودگر «بلو مون»(Blue Moon) که یکی از دو وسیله نقلیه تجاری است که ناسا برای فرود فضانوردان روی ماه به عنوان بخشی از برنامه آرتمیس این آژانس انتخاب کرده است، به موشک «نیو گلن» متکی است.

اسپیس‌ایکس اولین انتخاب ناسا برای یک فرودگر سرنشین‌دار ماه بود و قرار بود موشک استارشیپ، فضانوردان را در ماموریت «آرتمیس ۳» به ماه ببرد، اما تاخیر در توسعه فضاپیماهای هر دو شرکت و تغییرات اخیر در معماری آرتمیس، «بلو مون» را دوباره در کانون توجه قرار داده است.

ماموریت «آرتمیس ۳» دیگر به ماه نخواهد رفت. ناسا اکنون می‌خواهد فضانوردان سوار بر فضاپیمای «اوریون»، مانورهای ملاقات و پهلوگیری را در مدار زمین با یکی یا هر دو فرودگر ماه تمرین کنند و تمایل خود را برای پرواز با هر کدام که آماده باشد، پس از زمان پرتاب (احتمالا در اواسط سال ۲۰۲۷) نشان داده است.

هر دو فرودگر فهرستی از صلاحیت‌ها و نمایش‌های فناوری دارند که باید قبل از تأیید ناسا برای پشتیبانی از فضانوردان، مانند انتقال سوخت برودتی در مدار و فرودهای بدون سرنشین ماه، تکمیل شوند، اما هر دو در حال پیشرفت هستند.

اسپیس‌ایکس در حال حاضر در حال انجام آزمایش‌های پیش از پرتاب روی نسخه ۳(V3) تقویت‌کننده فوق سنگین و مرحله بالایی استارشیپ خود است که انتظار می‌رود در دوازدهمین پرواز آزمایشی این وسیله نقلیه در هفته‌های آینده به فضا پرتاب شوند.

در همین حال، وسیله نقلیه «مارک ۱»(Mk1) «بلو مون» اخیراً یک دوره آزمایشی را داخل محفظه خلأ عظیم در مرکز فضایی جانسون ناسا در هوستون به پایان رسانده و برای آزمایش‌های بیشتر به مرکز فضایی کندی در فلوریدا ارسال خواهد شد.

موشک «نیو گلن» نیز کارهای بیشتری برای انجام دارد. «بلو اوریجین» چیزهای زیادی را در پرتاب NG-3 به کار گرفته است که چیزی بیش از محموله عظیم «بلوبرد ۷» است. اولین استفاده مجدد از مرحله اول «نیو گلن»، حتی اگر موتورهای آن جدید باشند، گامی مهم به سوی چشم‌انداز نهایی این شرکت برای این موشک است که مراحل اول آن برای حداقل ۲۵ بار پرواز طراحی شده‌اند.

از دو ماموریت «نیو گلن» تا به امروز، تنها NG-2 با موفقیت مرحله اول خود را روی کشتی بدون سرنشین «جکلین» فرود آورده است. آن ماموریت، کاوشگرهای ESCAPADE ناسا را ​​در نوامبر ۲۰۲۵ به مریخ پرتاب کرد.

موشک «نیو گلن» در ژانویه ۲۰۲۵، در ماموریتی که با موفقیت به مدار رسید، اما فرود مرحله اول را انجام نداد، آغاز به کار کرد.

به گفته دیو لیمپ(Dave Limp)، مدیرعامل «بلو اوریجین» در ۷ آوریل در شبکه اجتماعی X، بوستر NG-2 با نام «هرگز به من نگویید چه اتفاقی می‌افتد»، اوایل این ماه بازسازی و با مجموعه جدید BE-4ها و بقیه وسیله پرتاب ادغام شد.

وی در پست دیگری در ۱۳ آوریل گفت: با اولین تقویت‌کننده‌ بازسازی‌شده‌مان، تصمیم گرفتیم هر هفت موتور را تعویض کنیم و چند ارتقاء از جمله سیستم حفاظت حرارتی روی یکی از نازل‌های موتور را آزمایش کنیم. ما قصد داریم از موتورهایی که برای NG-2 استفاده کردیم، در پروازهای آینده استفاده کنیم.

موشک «نیو گلن» در تاریخ ۱۳ آوریل به سکوی پرتاب منتقل شد؛ جایی که «بلو اوریجین» مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را انجام داد که منجر به شلیک آزمایشی و ثابت ۱۹ ثانیه‌ای موتورهای موشک در تاریخ ۱۶ آوریل شد و حالا آماده یک پرتاب واقعی است.