آموزش ایجکت خلبانان جنگنده چگونه انجام می‌شود؟

کن نیوز| آموزش ابتدا با مباحث تئوری شروع می‌شود. خلبانان با ساختار صندلی پران، نحوه عملکرد چاشنی‌ها و راکت، سازوکار باز شدن چتر اصلی و ذخیره، و محدودیت‌های ارتفاع و سرعت آشنا می‌شوند. آن‌ها یاد می‌گیرند در چه شرایطی ایجکت ضروری است و چه خطراتی ممکن است وجود داشته باشد. بسیاری از جنگنده‌های غربی از صندلی‌های ساخت شرکت Martin-Baker استفاده می‌کنند که استانداردهای ایمنی بسیار بالایی دارند.

به گزارش کن نیوز؛ در مرحله بعد، تمرین‌های عملی روی شبیه‌سازهای زمینی یا ماکت کابین انجام می‌شود. خلبان بارها وضعیت صحیح بدن را تمرین می‌کند؛ چانه باید پایین باشد، آرنج‌ها داخل، و پاها کاملاً در جای مشخص قرار بگیرند تا هنگام شتاب ناگهانی آسیب به حداقل برسد. همچنین ترتیب اقدامات بعد از خروج، مانند کنترل وضعیت بدن در هوا و آماده‌شدن برای فرود، بارها تکرار می‌شود.

در برخی کشورها، خلبانان تجربه شتاب اولیه را نیز در دستگاه‌های پرتاب آموزشی یا برج ایجکت تمرین می‌کنند. این مرحله تحت نظارت دقیق پزشکی انجام می‌شود، زیرا نیروی G بالا می‌تواند فشار زیادی به ستون فقرات وارد کند. هدف این است که بدن و ذهن خلبان با شوک اولیه آشنا شود.

پس از آن، آموزش بقا بخش مهمی از دوره را تشکیل می‌دهد. چون ممکن است خلبان پس از ایجکت در دریا، کوهستان یا بیابان فرود بیاید، مهارت‌های بقا، استفاده از جلیقه نجات و قایق بادی، کار با رادیوی اضطراری و مدیریت شرایط سخت آموزش داده می‌شود. این دوره‌ها در نیروهایی مانند United States Air Force و United States Navy بسیار جدی و گسترده برگزار می‌شوند.

همچنین خلبانان آموزش چتربازی می‌بینند تا بتوانند چتر را هدایت کنند، در شرایط باد فرود ایمن داشته باشند و پس از نشستن روی زمین یا آب، تجهیزات را به‌درستی مدیریت کنند.

با وجود تمام این آموزش‌ها، ایجکت همیشه آخرین گزینه است. خلبان تا لحظه آخر تلاش می‌کند هواپیما را نجات دهد. اما اگر شرایط ایجاب کند، باید در کسری از ثانیه تصمیم بگیرد؛ تصمیمی که آموزش‌های دقیق و تکرارشونده، آن را به یک واکنش حرفه‌ای و کنترل‌شده تبدیل می‌کند.